Łaziłem więc po mieście. Przez magiczne drzwi szklane dostałem się do wnętrza świata książek. Poszukiwałem skwapliwie tego czego chciałem. W końcu zrezygnowany zapytałem się sprzedawczyni o tę właśnie pozycję. Nie omieszkała zająć się szukaniem  tej właśnie książki. Rozglądałem się po całym sklepie. Książki znajdujące się na wystawie przyciągały pewnie potencjalnych miłośników spędzania czasu przy dobrej książce. Ciekawy jestem czy szyba wystawy wykonana jest z tego samego materiału co drzwi szklane. Ależ ze mnie mózg. No pewnie, że jest. Przynajmniej powinien. Nie wiem jak to jest w takich mniejszych miasteczkach jak Międzychód, ale w większych miastach często dochodzi do jakiś włamań. Rozbicie  szyby ze szkła klejonego może być praktycznie niewykonalne. Niestety okazało się, że nie było takiej książki na stanie, więc pozostało mi szukać w Internecie . Udałem się do domu. Wieczorem znalazłem ją i zakupiłem. Powinienem się zacząć przygotowywać przed zajęciami w sobotę.

Niestety posługuje się póki co wysłużonym zwyczajnym aparatem. Ażeby poszczycić się zdjęciami musiałbym pójść je wywołać. Miałem zarówno tyle jeszcze siły, ochoty i drobnych w kieszeni, by ruszyć do miejscowego fotografa. Wziąłem więc nogi za pas. Z dzikiego, nadwarciańskiego lasu na międzychodzki rynek jest pewien kawałek, więc moja podróż upłynęła mi na pewnych refleksjach związanych z zimą. Nie będę jednak zdradzał szczegółów w tej sprawie ;>  Otworzywszy drzwi szklane z wywieszką, przystąpiłem do środka. Stanąłem w kolejce za kimś, kto chciał zdjęcie do dowodu. Fotograf…niejaki pan Cieślarczyk obiecał wywołać je. Zapłaciłem za to, po czym począłem powracać do domu. Po zdjęcia mam się zgłosić następnego dnia.  Jestem ciekaw jak one konkretnie się prezentują. Musiałbym rzucić na nie okiem jeszcze raz.