Łaziłem więc po mieście. Przez magiczne drzwi szklane dostałem się do wnętrza świata książek. Poszukiwałem skwapliwie tego czego chciałem. W końcu zrezygnowany zapytałem się sprzedawczyni o tę właśnie pozycję. Nie omieszkała zająć się szukaniem  tej właśnie książki. Rozglądałem się po całym sklepie. Książki znajdujące się na wystawie przyciągały pewnie potencjalnych miłośników spędzania czasu przy dobrej książce. Ciekawy jestem czy szyba wystawy wykonana jest z tego samego materiału co drzwi szklane. Ależ ze mnie mózg. No pewnie, że jest. Przynajmniej powinien. Nie wiem jak to jest w takich mniejszych miasteczkach jak Międzychód, ale w większych miastach często dochodzi do jakiś włamań. Rozbicie  szyby ze szkła klejonego może być praktycznie niewykonalne. Niestety okazało się, że nie było takiej książki na stanie, więc pozostało mi szukać w Internecie . Udałem się do domu. Wieczorem znalazłem ją i zakupiłem. Powinienem się zacząć przygotowywać przed zajęciami w sobotę.

Napastnicy musieli być nieźle odurzeni, bo zaczęli się z nimi szarpać. W końcu jeden z wyrośniętych dresów popchnął ochroniarza na drzwi szklane jakiegoś sklepiku czy kawiarni. To było raczej popchnięcie z serii tych mocniejszych. Rozległ się trzask pękającej szyby, pojawiły się rozgałęzione pęknięcia wokół źródła uderzenia, lecz sama szyba nie pękła. Kiedyś ktoś mi tłumaczył czemu tak jest. Szkło klejone to nie to samo co zwykłe. Jak widać po opisanym przykładzie jest wytrzymałe…bardzo wytrzymałe i odporne na uderzenia. Nie minęła dłuższa chwila jak na miejscu pojawiły się posiłki. Narwańcy nie mieli szans. Zostali zatrzymani. Boże…co za ludzie. Skąd się tacy biorą. Jak się nie potrafi nad sobą kontrolować to się nie pije. Do Poznania przyjechali rano. Tam również zahaczyli o jakieś muzyczne wydarzenia, po czym wrócili do domu. Wszystko miało miejsce w ubiegłym tygodniu. Do domu wleciałem wieczorem. Ponoć na jakimś kanale emitowany jest program muzyczny…hell’s kitchen czy coś w tym guście. Można się po nim spodziewać jakiś cięższych brzmień. Spróbuje go obejrzeć.

Po przebudzeniu się i odzyskaniu świadomości podszedłem do owego biurka i chwyciłem za kopertę z wywołanymi zdjęciami. Zacząłem je po kolei przeglądać. Nie wyszły wcale tak źle. Niektóre mają nawet  coś w sobie. Nie są to może żadne  arcydzieła fotografii, ale osobiście mi się podobają. Wielu ludzi wykonuje zdjęcia aparatem tradycyjnym. Wg. mnie na przykład tradycyjne aparaty mają w sobie jakąś magię. Ten specyficzny pierwiastek ma też w sobie samo wywoływanie zdjęć. Zawsze wykonywałem je w taki właśnie sposób, chociaż nadeszła moda aparatów cyfrowych, którymi można zrobić zdjęcia niemal od razu. Techniki robienia zdjęć się zmieniły. Wieczorem przy grającym w tle Osjanie umieszczałem swe dzieła w albumie. Pod spodem umieściłem krótkie opisy tychże zdjęć.

Niestety posługuje się póki co wysłużonym zwyczajnym aparatem. Ażeby poszczycić się zdjęciami musiałbym pójść je wywołać. Miałem zarówno tyle jeszcze siły, ochoty i drobnych w kieszeni, by ruszyć do miejscowego fotografa. Wziąłem więc nogi za pas. Z dzikiego, nadwarciańskiego lasu na międzychodzki rynek jest pewien kawałek, więc moja podróż upłynęła mi na pewnych refleksjach związanych z zimą. Nie będę jednak zdradzał szczegółów w tej sprawie ;>  Otworzywszy drzwi szklane z wywieszką, przystąpiłem do środka. Stanąłem w kolejce za kimś, kto chciał zdjęcie do dowodu. Fotograf…niejaki pan Cieślarczyk obiecał wywołać je. Zapłaciłem za to, po czym począłem powracać do domu. Po zdjęcia mam się zgłosić następnego dnia.  Jestem ciekaw jak one konkretnie się prezentują. Musiałbym rzucić na nie okiem jeszcze raz.

Łaziłem po wielu międzychodzkich sklepach z odzieżą i nie natrafiłem nawet na w miarę normalne jeansy. Nie czuje się swobodnie w portkach z krokiem w kolanach. Kiedyś zdarzyło mi się podobne nabyć i poważnie żałowałem. Świeżo po zakupie nosiłem je tylko parę razy. Podejrzewam, że w Poznaniu wybór ciuchów w sklepach nie jest aż tak wąski. Po zajęciach udałem się do centrum, by połazić po sklepach. Po godzinie poszukiwań znalazłem się pod dobrym adresem. Naprzeciwko mnie stał bowiem budynek, którego drzwi szklane stale się otwierały, a ściany działowe ukazywały rąbka tego co można było kupić. Widać było, że sklep cieszy jako taką popularnością. Nie siał bowiem pustkami. Wszedłem do niego i zacząłem się rozglądać. Poszukiwania i przebieranki trwały może z 20 minut. W końcu natrafiłem na cieszące oko bojówki marki rangers.  Po przymiarce za parawanem doszedłem do wniosku, że pasują jak ulał. Ostatnią newralgiczną kwestią była cena. Ekspedientka podała mi ją i ku mojej uciesze było mnie na nią stać. Wnet zrealizowałem zakup. Zaledwie dwie godziny później wróciłem autobusem do domu.